"Mens, vind jij mij flink?" vraagt Parcifal. "Tuurlijk," antwoordt Het Mens direct. Ze snapt de vraag best. Het is niet gemakkelijk om als kleine jongen samen te wonen met een stoere vent zoals BonAmi. Parcifal is heel bang voor hem. Het helpt ook niet als BonAmi ineens voor hem op duikt en keihard:"BOE!" roept of :"Ik ga je pakken!". Om nog maar te zwijgen van het heen en weer laten slingeren van een hangmat waarin een gillend ridderkind zich verstopt heeft...

"Maar ik DOE niet echt iets, Mens," verdedigt BonAmi zich. "Het is gewoon een beetje plagen. Daar moet hij tegen kunnen, hoor."

 

 

"Nou, IK zou er anders ook bang van worden," zegt Het Mens.

"Jij bent ook een eitje," mompelt BonAmi, maar wel zo zacht dat Het Mens het niet kan horen.

Op de uren dat BonAmi buiten de kooi is, durft Parcifal te laten zien wat hij allemaal WEL durft! Handworstelen met Het Mens, door de kooi heen rennen, klimmen...En hij vindt het ook heerlijk om bij Het Mens te liggen en zich te laten kroelen.

"Ik ben heel, heel dapper," mompelt hij dan tevreden, al gelooft hij het zelf niet erg.

"Een echte Ridder Parcifal," beaamt Het Mens. Want ze is van mening dat je pas ECHT dapper kunt worden als je zelfvertrouwen hebt en je veilig voelt en daar moet hier dus nog wel een beetje aan gewerkt worden.

 

 

"Als BonAmi nu niet snel aardiger wordt voor mijn kleinzoon, dan ram ik 'm in elkaar!" briest Kalu in de dameskooi. "Wanneer komen die andere rittens nu eens een keer, Mens? Ik heb je al eerder gezegd: dat kind heeft gezelschap nodig van andere jonge ratten. Het is niks gedaan dat hij, behalve jij, niemand heeft om mee te spelen."

 

 

"Nog vier weken," antwoordt Het Mens geduldig. "Dan komen er twee rattenkinderen bij.Ik kan ze ook niet groot kijken, helaas. Ze moeten echt nog een tijdje groeien en melk drinken voordat ze hier naartoe komen."

 

 

"Ze hebben hun oogjes al op een kiertje," zegt Parcifal opgewonden, terwijl hij naar de foto's tuurt. Iedere keer als er nieuwe rittenfoto's zijn, kijken Het Mens en hij hoeveel groter de kleintjes alweer gegroeid zijn!

"We zullen het best redden, totdat je vrienden hier komen wonen," verzekert Het Mens hem. "Ik zal je lekker vertroetelen, lieve jongen."

Parcifal nestelt zich tevreden in haar vest. Gelukkig vindt hij Het Mens helemaal niet eng meer. Het komt vast allemaal goed!

 

Dear English Readers: It is not easy to be named after a brave knight and being not so brave yourself! Little Parcifal is still very afraid of Big BonAmi and the two are far from friends so far. In four weeks two little pals for Parcifal will arrive and hopefully these rittens will give him some self confidence and someone to play with. Of course the little knight is pampered and even spoiled by The Human Servant, because she feels sorry for him. He will be allright, but I certainly wished he and BonAmi could be friends!  

Na het overlijden van Mr. Snuggle maakt Het Mens zich zorgen over BonAmi die nu helemaal alleen is achtergebleven in de mannenkooi. Soms ziet ze hem mompelend over de grond lopen snuffelen, op plekjes waar Mr. Snuggle kwam.

"Hij is naar de Hemelse Herberg, BonAmi," zegt Het Mens op zulke momenten verdrietig.

"Ik weet het," antwoordt BonAmi, "maar zolang ik hem nog kan ruiken, is hij voor mijn gevoel ook nog een beetje hier."

 

 

Het is niet makkelijk om op korte termijn een paar nieuwe kameraadjes te krijgen voor BonAmi. Maar uiteindelijk vindt Het Mens er toch eentje; een kleinzoon van Kalu. Hij is een wavy himalayan roodoog ritten die Cillo heet en elf weken oud is als hij verhuist naar De Rattenherberg om een nieuwe kameraad voor BonAmi te worden.

"Ik noem je Parcifal," zegt Het Mens. "Naar de dappere ridder van de Ronde Tafel."

 

 

Helaas is Parcifal de Ridderrat in het begin nog vreselijk bang en begint direct te piepen als Het Mens hem aanraakt of BonAmi maar naar hem kijkt. Opgepakt worden wil hij al helemaal niet!

"Ridderrat?" roept BonAmi vrolijk. "Riddertje Fruts met zijn houten zwaardje zal je bedoelen!"

"Zo is het genoeg!" zegt Het Mens streng, maar ze begint direct met  intensieve knuffelsessies. "Ik wil dat je snel begrijpt dat ik niet eng bent," zegt ze tegen Parcifal. "Dat is heel belangrijk en veel fijner voor ons allemaal."

 

 Parcifal The Knightrat

 

Gelukkig snapt Frutsje Parcifal al na een paar dagen dat het heel prettig is om te knuffelen en dat er ook heel vaak lekkere hapjes worden uitgedeeld in de De Rattenherberg. Het duurt daarom niet lang voor hij vertrouwen heeft in Het Mens. De verhuizing naar de grote kooi gaat eigenlijk ook heel goed. Dat is te zeggen; BonAmi is best aardig voor de kleine jongen, maar die zet het op een gillen zodra hij z'n grote kooigenoot ziet.

"Dat ventje is niet helemaal snik hoor," zegt BonAmi goed gehumeurd. "Ik doe echt NIKS, Mens. Nou ja, een piepklein beetje stampen, maar dat is alles."

De Ferret Furplast XL is gelukkig groot genoeg om elkaar niet al te vaak tegen te komen, maar het was natuurlijk eigenlijk de bedoeling dat de jongens juist WEL gezelligheid aan elkaar zouden krijgen!

 

 

"Zo'n kind alleen zonder andere kleintjes om mee te spelen is ook niks gedaan," zegt Oma Kalu streng vanuit de andere kooi. Zij en haar zusje Tail houden, als familie zijnde, alles natuurlijk scherp in de gaten. "Mijn kleinzoon heeft gezelschap nodig van andere jonge ratjes, Mens! Doe er iets aan!"

"Dat ben ik helemaal met je eens, Kalu," geeft Het Mens toe. "Alleen kan ik de rittens nu eenmaal niet van de bomen plukken. Maar er is goed nieuws: bij Rattery Fairy Tales zijn kleintjes geboren en daarvan komen er binnenkort twee hier wonen. Die moeten echter eerst nog wel een tijdje groeien!"

 

Tot het zover is, krijgt Parcifal natuurlijk een heleboel persoonlijke aandacht van Het Mens. En hopelijk zal hij toch ook gaan begrijpen dat BonAmi eigenlijk best een aardige jongen is, ondanks zijn stoere praatjes! Sommige dingen hebben nu eenmaal tijd nodig en daar kan zelfs Het Mens niets aan veranderen.

 

BonAmi is being a good boy, but Parcifal still thinks he is a Very Dangerous Rat, so we have to be patient here. Of course a ritten alone is not a very good idea; he needs young ratties to play with, so two other little boys will come to The Rat's Inn. They are still small and have to grow five weeks older before they can leave their rat mom Hopje, but I will post photo's of them in the weeks to come.

In de Hemelse Herberg is Waardin Beauty met het Niet Meer Malle Handje al een paar keer naar de deur gelopen.."Het is aldoor net of ik Mr. Snuggle naar binnen zie komen," zegt ze tegen haar vriendin, Juffrouw Jasmijn. "Maar dan ineens is hij weer weg.."

 

De dames kijken elkaar veelbetekenend aan. "Dat wil zeggen dat Snuggle al half onderweg is naar ons toe, maar nog niet helemaal zijn aardse bestaan heeft verlaten," zegt Beauty zacht.

 

Nu ze weten dat het niet goed gaat met Mr. Snuggle en hij ieder moment op de Rainbow Bridge aan kan komen, wordt er door iedereen uitgekeken naar zijn komst. "Mr. Snuggle is een Reus," vertelt Erie, de Verhalenverteller aan de rittens. "Een Rattenreus."

"Jullie moeten beleeft tegen hem zijn," waarschuwt Mamma Karma hen. "Mr. Snuggle is heel zachtmoedig."

 

 

Dan komt Piratenrat OttDotty langs. "Mr. Snuggle wilde niet aan boord gaan van mijn schip "De Bevrijding" " vertelt ze. "Dus ik heb onze Beschermer, Franciscus, gevraagd of hij hem misschien wilde halen. Natuurlijk zei hij ja."

Iedereen knikt begrijpend. De Heilige Franciscus, Beschermheilige van de dieren, die hen allemaal Broeder of Zuster noemt, zegt natuurlijk geen nee op zo'n verzoek. Hij komt heel vaak langs op de Rainbow Bridge, omdat hij zoveel van iedereen daar houdt.

 

 

Als het dan eindelijk zover is en ze een vriendelijk bruin oog door een van de vensters van de Hemelse Herberg zien kijken en er zachtjes op de deur wordt geklopt, rent iedereen juichend naar buiten. Franciscus staat bij De Herberg en hij houdt Mr. Snuggle in allebei zijn handen. Mr. Snuggle lijkt een zacht, vriendelijk licht uit te stralen en hij heeft een verwonderde, maar blije uitdrukking op zijn gezicht. Zodra hij Juffrouw Jasmijn ziet, die een vriendin van hem was in De Rattenherberg, begint hij opgewonden op en neer te springen en te roepen.

Heel voorzichtig wordt hij neergezet en hartelijk begroet door heel veel ratten die allemaal om hem heen dringen.

Franciscus kijkt toe, een glimlach op zijn magere, wijze gezicht en hij zegt zacht:"Zo'n bijzondere rat kom ik niet vaak tegen."

 

 

In de gewone wereld is Het Mens vreselijk verdrietig omdat Mr. Snuggle is overleden en ze niet zeker weet waaraan..Hij verzwakte ineens heel erg en hoewel zijn longen schoon waren en hij geen verwondingen had, was hij in zijn laatste dagen inderdaad al half 'onderweg'. Het Mens heeft hem in laten slapen. Mogelijk heeft hij toch ergens een tumor gehad..

 

 

Mamma Gill is destijds natuurlijk onder wat vreemde omstandigheden in De Rattenherberg komen wonen. Ze was een niet gesocialiseerde zwangere tiener toen ze bij Anous, een rattenvriendin van Het Mens, terecht kwam na wat omzwervingen..en vervolgens in de Rattenherberg mocht komen wonen! Ze werd een heel goede moeder van acht rittens, maar de meest simpele dingen zoals klimmen, kon ze niet..

 

Maar nu wel! Gill vliegt zowat door de kooi, kan prachtige burchten bouwen en is een heel lieve vriendin voor Opaatje DioDibbes! Ze is een erg lief meisje, dat spontaan gaat ploppen en knarsen als Het Mens bij de kooi zit, al wil ze liever niet op schoot komen.

"Gezellig he, Mens," zegt ze dan vergenoegd."Ook als je me NIET vasthoudt, kunnen we het toch fijn hebben?"

 

De kooi verlaten doet ze heel voorzichtig en niet al te vaak,eigenlijk alleen maar om nestmateriaal uit de voorraadkist te pakken. Want een gezellig huisje maken, vindt ze geweldig!

 

 

"Mag ik die knoop voor in mijn huis?" vraagt ze aan Het Mens.

"Nee, lieve schat," antwoordt Het Mens, snel een foto nemend. "Die knoop zit aan mijn vest en daar wil ik hem graag houden."

 

 

"Je bent een lekker chickje!" roept BonAmi vanuit de hangmat "Zullen we samen die knoop van dat vest slopen?"

Mamma Gill giechelt koket en verdwijnt weer in haar huis. Een lief, knap rattenmeisje...nu helemaal thuis in De Rattenherberg.

 

Of course BonAmi things she is lovely too. And Gill is the only female rat who is ALWAYS kind to him!

Toen het een poosje geleden zo warm was, had Mr. Snuggle het zwaar. Zijn gewicht speelde hem parten, hij had last met bewegen en het lukte hem niet meer om zichzelf goed schoon te houden...Snuggle wilde alleen nog maar lekker lui liggen! En eten natuurlijk, want dat is zijn passie.

 

 

"Je gaat op dieet, het kan zo niet langer!" roept Het Mens. "Ik maak me ernstig zorgen over je welzijn."

Tot Snuggle's ongenoegen behoren brood, rijst en pasta vanaf dat moment tot het verleden. Ook een lekker stukje crunch uit de krokante muesli is taboe en het 'gewone' knaagdierenvoer wordt afgewogen!

 

Al heel snel lijkt Snuggle, die zijn goede humeur ondanks alles weet te behouden, weer wat kwieker te worden.

"Kijk Mens, mijn armkwabjes slinken!" roept hij trots.

"Heel goed, Snuggle-ie-doedoe," zegt Het Mens vertederd.

 

 

En tevreden doet Snuggle zijn oogjes dicht. "Ik ga calorietjes verbranden terwijl ik slaap," mompelt hij tevreden.

 

 

"Ik vind je heel lief, hoor, Snuggle!" roept Roos. "Met of zonder kwabjes!"

Roosje is nog niet vergeten hoe ze door de tralies heen Snuggle gedag ging zeggen toen ze nog een piepkleine ritten was en wat een lieve, blije sprongetjes hij dan maakte. Ze vond hem toen altijd al heel grappig en leuk en dat is zo gebleven.

 

 

"Wij staan achter je!" roept ook Mamma Gill. Net als haar dochter Roos kan ook zij het prima vinden met Snuggle en zijn broer BonAmi, al is het dan alleen maar door de tralies heen..

 

 

Een paar weken na het begin van het dieet kan Snuggle zichzelf ook weer goed wassen. Al vindt hij het wel prettig om daarbij een steuntje in zijn rug te hebben, zoals op de foto hierboven te zien is. "Heerlijk, die nieuwe hangmat!" roept hij tevreden. "Lekker groot, ik heb helemaal de ruimte.Dankjewel, Mens! Wil jij mijn buik nog even kroelen?"

Want aandacht en knuffels vindt Snuggle bijna net zo lekker als eten. Het Mens wordt dan, op HAAR beurt, ook helemaal door hem afgelikt en beknabbeld.

 

Afijn, Snuggle weegt nog altijd meer dan 900 gram en daar legt Het Mens zich maar bij neer. Het is heel moeilijk om een te dikke rat te laten afvallen. Feit blijft, dat hij weer heel wat beter in zijn (ruime) vel zit en dat is het belangrijkste!

 

 

 

 

 

"Je hebt iets heel belangrijks hier nog niet verteld, Mens," zegt Roos op een ochtend stilletjes.

De twee pleegkatjes van het asiel zijn een week geleden vertrokken naar nieuwe eigenaren en Het Mens heeft het weer wat rustiger...

 

En Roos heeft gelijk. Juffrouw Jasmijn is overleden en daar is, door alle drukte van de afgelopen tijd, nog geen aandacht aan besteed op de weblog!

 

De buitengewone Juffrouw Jasmijn, die altijd even lief was, of het nu om nieuwe Herbergbewoners ging, rattenmannen of Het Mens, takelde in korte tijd heel erg af. De dierenarts wist te vertellen dat ze leukemie achtige verschijnselen had en niet meer beter kon worden. Er zat niets anders op dan haar naar de Hemelse Herberg op de Rainbow Bridge te laten vertrekken, voordat ze nog zieker zou worden..

 

 

 

"Juffrouw Jasmijn was altijd lief voor me als ze door de tralies heen een praatje kwam maken," zegt Snuggle. "Ze zei dat ik me helemaal niet voor mijn vetkwabjes hoefde te schamen en dat ik het liefste hoofdje had dat ze ooit had gezien!"

 

 

"Tegen mij zei ze dat ik me maar niets aan moest trekken van de hatelijke opmerkingen die Tail en Kalu altijd tegen me maken," weet BonAmi te vertellen. "Ze zei dat het echt niet aan mij lag en dat ik een heel knappe jongen was. Dat ik vooral in mezelf moest blijven geloven! Dat rattenmannen in de hele wereld met kribbige vrouwen te maken hebben, ook al zijn ze nog zo charmant. Juffrouw Jasmijn was een Dame!"

 

 

"Wij zullen NOOIT vergeten hoe hartelijk Juffrouw Jasmijn voor ons was toen we hier nieuw waren in de groep," roepen Roos en Gill in koor. "En hoe zij ons te hulp kwam als de andere Herbergers ons in elkaar wilden slaan! Juffrouw Jasmijn was een klasse apart!"

Iedereen knikt ernstig, ook Het Mens.

Juffrouw Jasmijn was buitengewoon, tot het einde aan toe. Anders dan andere ratten door haar vermogen iedereen te accepteren.

 

Nu woont Juffrouw Jasmijn dus in De Hemelse Herberg. Daar helpt ze Waardin Beauty met het Niet Meer Malle Handje om nieuwkomers te verwelkomen en zich thuis te laten voelen. Want dat kan Juffrouw Jasmijn heel erg goed..

Maar zij wordt zeer gemist in De Rattenherberg..

 

"Nou, dat zouden wij eens moeten proberen, elkaar zo in mekaar meppen," moppert Roos en ze trekt een ontevreden lipje.

 

 

De twee opvangkittens liggen op de grond met elkaar te spelen en zoals gewoonlijk gaat het er niet zachtzinnig aan toe!

 

 

"Belachelijk gewoon, zoveel drukte bij onze Herberg," vindt ook Mamma Gill.

 

"Ik zal jullie allemaal beschermen als die katten het wagen om hier in de buurt te komen!" roept Mr. Snuggle moedig. Hij is op de dames-en-Dibbeskooi geklommen en probeert heel stoer en onverschrokken te kijken, terwijl hij een tijdschrift beknabbelt (herstel: leest ).

 

Billy trekt, liggend op de grond,gekke bekken, maar hij komt toch niet in de buurt van de ratten! Dat mag niet van Het Mens en bovendien...Mr. Snuggle zou een jongetje als Billy nog makkelijk de oortjes kunnen wassen!

 

 

"Volgens mij hadden wij een duidelijke afspraak dat die kittens ook weer zouden weggaan," merkt Tail op. "Hoe zit dat, Mens? Die griezeltjes zitten hier nu al ruim drie weken! Wordt het niet eens tijd dat ze gaan opkrassen?"

 

 

"Als het goed is, gaan ze komende week naar hun nieuwe baasjes," vertelt Het Mens. "Die zijn hier laatst geweest en willen Bollie en Billy heel graag hebben. Dus als ze niet ziek worden van hun 1e enting, dan mogen ze snel weg!"

 

"Gelukkig," zuchten de Herbergers in koor. "Dan hebben we eindelijk weer het huis voor onszelf!"

 

Dear English Readers: Bollie en Billy, the two foster kittens The Human Servant took home from the shelter for a few weeks of special care, are almost ready to go to their forever home. Two kind people will love to have them (together!). Probably they will leave next week and the ratties are very relieved that they do! The kittens have been guests of The Rat's Inn too long, in their opinion!

Het Mens komt als vrijwilligster geregeld in het asiel...En daar zijn om deze tijd van het jaar veel kittens...er zijn nog altijd mensen die deze jonge diertjes gewoon "in de natuur" dumpen. Ieder jaar komen er zo tientallen in het asiel terecht, met of zonder moeder.

 

Het Mens is gevraagd om er twee in huis te nemen voor wat extra aandacht. Want in het asiel is er niet altijd genoeg tijd voor iedereen en bovendien zijn die jonge katjes nog erg bevattelijk. Voor je het weet lopen ze iets op!

Daarom zijn gastgezinnen belangrijk.

 

 

"Wij zijn dan wel een Herberg, maar dit gaat wel ver!" roepen de ratten in koor als het onderwerp voorzichtig wordt aangeroerd.

 

 

"Uiteraard gunnen wij sneue vondelingen wel een goed plekje," vervolgt Juffrouw Jasmijn echter. "Wij vinden het goed dat ze hier te gast komen, Mens, als je maar zorgt dat ze ons niets doen. En wij willen natuurlijk net zoveel aandacht als altijd!"

 

"En als ze oud en sterk genoeg zijn, gaan ze naar een nieuw baasje," zegt DioDibbes streng. "Ze blijven hier niet!"

 

 

"Dat beloof ik," zegt Het Mens plechtig en zo komen Bollie en Billie in De Herberg logeren. Ze zijn ongeveer vijf weken en hebben het al snel goed naar hun zin. Als ze zo'n acht weken zijn, zal er een nieuw baasje voor ze gezocht worden en tot die tijd heeft Het Mens haar handen vol aan de kleine boeven!

 

De ratten houden nauwlettend in de gaten dat zij desondanks geen snippertje aandacht te kort komen, dus het zijn drukke, maar gezellige tijden!

 

 

"Wat mot dat?!" brult DioDibbes verstoord als hij uit een heerlijk slaapje wordt gerukt omdat Het Mens met haar nieuwe camera voor de tralies staat.

"Kijk nou toch, die haartjes bij je lip," murmelt Het Mens ontroert, terwijl ze naar het display van het fototoestel tuurt.

"Je bent niet helemaal fris!" moppert DioDibbes. "Een beetje een arme ouwe, balloze man uit zijn dutje halen omdat je de haren op zijn lip wil fotograferen! Schande!"

 

 

Gelukkig heeft Roos, de jongste Herbergbewoner, helemaal geen problemen met het foto's maken. Ze kijkt zwoel in de lens en hoopt dat iedereen zal zien hoe beeldschoon ze is en wat een prachtige oren ze heeft..Als jonge vrouw is ze nogal met haar uiterlijk bezig en gelukkig is dat bij haar prima in orde! 

 

Mister Snuggle vindt het ook wel leuk om gekke bekken te trekken naar de camera, zolang hij maar gewoon lekker in zijn hangmat mag blijven liggen!

 

Broer BonAmi...

"Ik poets mezelf even op voor de kiek!" roept BonAmi olijk vanuit de lapjesmand. "Hopelijk vindt iedereen me knap..vooral de rattenmeisjes die misschien deze log bekijken! Dames, jullie zijn uitgenodigd hoor!"

En BonAmi geeft een vette knipoog, die Het Mens maar wijselijk even NIET op de log zet...

 

"Zo genant," lispelt Juffrouw Jasmijn. "Ik kan niet eens meer een stukje gedroogde banaan eten zonder dat ik beloerd word! Ik wil die foto eerst ZIEN voordat je hem op de log zet, Mens. Straks ben ik net aan het kwijlen of zo.."

 

"Nu ik deze betere camera heb, kunnen de mensen NOG beter zien hoe mooi en bijzonder jullie zijn," zegt Het Mens. "Topmodellen! Dat is toch goed?"

"Ja hoor," zegt Tail Kalilly goedig. "Maar vermoeiend is het WEL!"

 

Gisteren heeft Het Mens van een vriendin van haar een Nikon D50 camera over kunnen nemen...Een spiegelreflexcamera! Hoera!!

"Is dit echt nodig?" verzucht Roos, als ze ineens een grote toeter voor haar neus ziet verschijnen.

 

"Haarscherp, Roosje!" jubelt Het Mens echter terwijl ze naar het schermpje kijkt. "Wat ben je toch een knap kind!"

"Een knappe jongedame, zul je bedoelen," corrigeert Roos haar nuffig. Al is ze dan de jongste in De Herberg, ze wordt graag voor vol aangezien!

 

En dan gaat ze samen met haar moeder op bezoek bij de kooi van de broertjes BonAmi en Mister Snuggle:

 

"Gun ons wat privacy, Mens!" roept BonAmi, maar Het Mens klikt vrolijk verder. Heerlijk om zelfs bij slecht licht goede foto's te kunnen maken!

 

Mister Snuggle komt ook een kijkje nemen als Het Mens hem roept. "Tot op het haartje nauwkeurig op de kiek, lieve Snug!" zegt ze blij, als ze zijn foto heeft genomen.

 

"Nou, leuk voor je," mompelt Mr. Snuggle beleefd, maar hij heeft meer belangstelling voor zijn beloning: een lekker stukje brood!

 

"Nou, dat gaat nog wat worden hier," verzuchten de Herbergers in koor als Het Mens naar haar laptop is verdwenen om de foto's op de computer over te zetten. "Vanaf nu is het gedaan met de rust! Wedden dat we nu te pas en te onpas moeten poseren?"

 

En dat zit er inderdaad DIK in!