Het is een dag waar lang naar is uitgekeken; Lorenzo "The Boss" viert zijn 2,5 jarige verjaardag. Op deze mooie leeftijd mag je wat vaker je verjaardag vieren, vindt iedereen van De Rattenherberg. De dag begint met verjaardagsliedjes zingen, want dat is traditie in De Herberg als er iemand iets te vieren heeft.

 

 

Lorenzo wordt gewoon een beetje verlegen van al die aandacht. Dat probeert hij te verbergen door een gek gezicht te trekken.

"Al ben ik nu een oude man, ik kan nog steeds gekke bekken trekken, Mens!" roept hij en steekt zijn tong uit. "Nou, waar blijft al het lekkers?"

Het Mens breekt een knaagdierfiguurtje in stukjes.

 

 

"Lekker, verjaardags snoep!" roept Balu.

 

 

"Ik ben nog steeds een aantrekkelijke vent," vindt Lorenzo, terwijl hij ongeduldig op zijn hapje wacht. "Ook al ben ik stokoud."

"Zeker weten, Lorenzo," is Het Mens het met hem eens. "Een knappe, donkere man. En je vacht ziet er ook weer een stuk beter uit dan een tijdje geleden, toen je zoveel roos had."

Lorenzo knikt tevreden.

 

 

"Jij mag dan oud zijn, maar ik ben ouder!" zegt Parcifal. "Wel drie maanden." Hij is bijna niet te verstaan, want hij heeft een stukje knaagdierfiguur in zijn mond.

"Maar dat geeft niet. Wij doen het nog heel goed voor onze leeftijd!"

 

"Ik wilde wel dat mijn broer Amerigo erbij kon zijn," mompelt Lorenzo.

"Maar ik denk dat hij vanuit de Hemelse Herberg toekijkt en me ziet. Dat is dan toch ook wel gezellig."

 

 

"Hij is er vast ook bij, Lorenzo, op de een of andere manier," knikt Het Mens.

"Je moet nog wel een aparte log maken om te vertellen dat hij nu in de Hemelse Herberg woont, Mens," zegt Lorenzo ernstig en Het Mens knikt.

"Dat zal ik doen," belooft ze. "En we zetten zijn foto hier ook nog bij. Zodat hij ook in deze verjaardagsblog erbij is."

 

En dan gaat iedereen verder met het vieren van de verjaardag. Er is veel aandacht, er wordt extra geknuffeld en 's avonds is er nog een speciale verjaardagsmaaltijd.

Lorenzo geniet volop en dat is natuurlijk ook precies de bedoeling!

 

 

Ik wil overigens ook graag vermelden dat de buitengewoon mooie nieuwe banner die bovenaan de blog prijkt, het werk is van een lieve en creatieve rattenvriendin: Mirjam! Ik ben er heel blij mee; de blog ziet er gelijk weer een stuk mooier en vriendelijker uit!

 

Although Lorenzo's legs are not as strong as they used te be, he is still enjoying his life and he is still The Boss!

 

 

 

Benjamin voelt zich niet goed...

Zodra hij maar even iets doet, is hij gelijk buiten adem. Het Mens gaat met hem naar de dierenarts en die denkt aan een luchtweginfectie en geeft antibiotica en een injectie die vocht afdrijft.

Maar Benjamin is "anders" dan andere ratten die vroeger in De Rattenherberg last hadden van hun luchtwegen. Er klinken bijna geen geluiden die daarop wijzen, maar Ben heeft het heel moeilijk, dus op een zaterdag gaat Het Mens opnieuw naar de dierenarts en die vertelt dat het waarschijnlijk het hartje van Ben is dat voor problemen zorgt. Dat dacht Het Mens zelf ook al. De dierenarts zegt dat Benjamin niet beter zal worden en Het Mens besluit dat hij dan beter naar de Hemelse Herberg kan verhuizen, hoe verdrietig ze zich daar ook over voelt..

 

Benjamin krijgt een prik om hem in slaap te laten vallen en Het Mens houdt hem daarna lekker bij zich.

 

 

"Ik ben zo slaperig, Mens," zegt Benjamin en in de armen van het Mens valt hij daarna direct in slaap.

Als hij diep in slaap is, geeft de dierenarts een tweede prikje en Benjamin voelt hoe hij zomaar zijn lijfje uit vliegt. Hij ziet Het Mens staan dat hem aait en hij wil zeggen dat alles goed is, maar hij ziet ook het Piratenschip "De Bevrijding" met Piratenrat OtDotty aan het roer. En daardoor vergeet hij Het Mens!

 

OtDotty the Pirate Rat who brings the rats that are gone to The Rainbow Bridge and The Heavenly Inn with her Pirate Ship!

 

"We gaan op avontuur, maatje!" roept OtDotty en Benjamin klimt moeiteloos aan boord. "Ik ben niet meer buiten adem!" roept hij verbaasd. "Ik voel me beter dan ooit!'En na deze woorden zeilen ze door vele sterrenstelsels heen en kijkt Ben zijn ogen uit.  Het ziet er allemaal prachtig uit!

Ze varen heel ver, maar tijd lijkt eigenlijk helemaal geen rol meer te spelen.

 

"Gaan we naar de Regenboog Brug?" vraagt Benjamin en Otdotty zegt: "We zijn er al!"

Benjamin ziet de Hemelse Herberg. Daar heeft hij Lorenzo en Parcifal wel eens over horen vertellen. Het is een fantastische plek, hebben ze hem verzekerd.

Deze Herberg zit er heel knus uit. Hij heeft een rieten dak en een uithangbord en hoewel er geen water te zien is, kan het Piratenschip van Otdotty toch gewoon vlakbij komen. Dat maakt helemaal niets uit.

"Welkom!" roept een zwarte rat met witte handjes en voetjes en een witte buikvlek, terwijl ze naar buiten komt lopen. "Ik ben Beauty en ik ben hier de Waardin. Vroeger woonde ik ook in De Rattenherberg."

Een ontzettend grote witte rat met zwarte ogen en een klein grijs vlekje bij een oor, die nogal veel op Amerigo lijkt, maar dan zonder dumbo oortjes, maakt een soort blij dansje voor Benjamin.

"Ik ben Mr. Snuggle!" roept hij. "Wat fijn dat je bij ons bent. Kom maar gauw hier."

 

 

"Zullen de ratten hier wel aardig voor me zijn" vraagt Benjamin verlegen. Hij wilde dat Balu nu bij hem was. "Ik ken hier niemand."

"Maak je maar niet ongerust," zegt een bonte rat die erbij is gekomen en hij stelt zichzelf voor als BonAmi. "We doen hier niet aan gevechten en kijken wie de baas is. Op de een of andere manier is dat niet meer belangrijk. Ja, ik snap het zelf ook niet, vroeger wilde ik ALTIJD de baas zijn. En daar ging ik best ver in. Mijn vriend Mr. Snuggle moest een keer gehecht worden omdat ik hem gebeten had. Hij had een heel stel krammen. Niet te geloven, ik kan het me gewoon niet meer voorstellen!"

 

 

"Ik wilde dat mijn broer Balu en mijn vrienden dit konden zien," fluistert Benjamin. "Dat ze weten dat het goed met me gaat en zo."

"O, maar dat zullen ze weten," zegt Mr. Snuggle vriendelijk. "Want binnenin deze Herberg is een plek waardoor je naar hen kunt kijken en met ze zal praten in dromen. Parcifal en Lorenzo hebben je toch ook al verteld over hier?"

 

"Ik dacht dat ze gewoon een mooi verhaal vertelden," antwoordt Benjamin en de andere ratten knikken wijs.

"Ze weten het, het is meer dan een verhaal," verzekert Beauty hem.

"Je zult het hier goed hebben, Benjamin. Op de Regenboog Brug en in de Hemelse Herberg. Waar de dieren wonen totdat ze, als ze dat willen, ooit weer met hun mensen verenigd zullen worden. En als ze dat niet willen, dan blijven ze gewoon hier."

En dan nemen ze Benjamin mee de Hemelse Herberg in. Gezond en wel, veilig en bemind voor altijd!

 

 

"Vandaag is een heel speciale dag!" zegt Lorenzo, als hij met een glunderend gezicht uit de nieuwe Snek Sheg stapt.

 

 

"Echt waar? Wat is er dan?" vraagt Parcifal glunderend. Hij weet het antwoord natuurlijk best, want iedereen heeft al een hele tijd naar deze dag uitgekeken.

 

 

"Vandaag ben je 2,5 jaar geworden!" roept Amerigo blij. En dan zingen ze met zijn allen alle verjaardagsliedjes die ze kennen en voelt de jarige zich belangrijk en tevreden. Iedereen krijgt een beetje roomyoghurt en dat gaat er natuurlijk wel in.

 

 

Het Mens maakt foto's en zet in eentje ervan "Parcifal 2,5 jaar!"

 

                            "We love you very much, Sir Parcifal"

"We houden heel veel van je, Parcifal!" zegt Balu. "En we zullen nooit vergeten hoe lief je voor ons was, toen wij nog maar net in De Rattenherberg woonden."

"We gaan er een fijne en feestelijke dag van maken," belooft Het Mens.

"Zo'n mooie leeftijd is toch wel een speciaal feestje waard!"

 

 

Als de Herbergers gezellig weer eens bij Het Mens op het bureau zitten, zegt Benjamin ineens: "Mens, er is al in geen tijden een blog van ons geweest. De laatste was met Sinterklaas. Toen ik zo moedig was en helemaal niet bang voor de Sint!"

 

 

"Laten we er gelijk wat aan doen!"  roept Amerigo.

"Mens, pak je fototoestel. Wij maken ons mooi."

 

 

"Ik was even mijn gezicht," zegt Benjamin. "Voor de rest zit iedere haar nog op zijn plaats. Nou, ben ik een knappe kerel of niet?"

 

 

"Ik hoef me niet op te poetsen," bromt Balu. "Ik ben altijd schoon. En mooi. Kom maar op met die foto."

 

 

Amerigo haalt nog even een handje over zijn gezicht en Het Mens neemt gauw een foto.

Als Amerigo tevreden is over zijn "looks", geeft hij Het Mens ook gauw een heleboel likjes. "Ik vind je lief, Mens," mompelt hij.

"En ik jou,"bromt Het Mens ontroerd.

 

 

"Wij doen niet mee, hoor!" roept Lorenzo vanonder een plaid.

"Parcifal en ik blijven gewoon lekker slapen. Straks wordt er van ons ook nog verwacht dat we likjes geven of ons laten knuffelen. Brrr...sentimentele flauwekul."

"Nou, best hoor," zegt Amerigo. "Dan doen we gewoon nog een foto van MIJ! Toch, Mens?"

"Reken maar," knikt Het Mens. En dan maakt ze een HEEL mooie foto van een heel lieve Amerigo:

 

Little Amerigo: SuperPet!

 

Als 5 december nadert en er nog altijd geen Sint is langsgekomen in De Rattenherberg, beginnen Balu en Benjamin zich zorgen te maken.

"Wij zijn toch goede ratjes geweest," zegt Benjamin. "Ik ben zelf bijvoorbeeld ALTIJD erg lief."

 

 

Ergens in de voorraadkist maakt Lorenzo een snuivend geluid, om te laten merken dat hij het niet helemaal met deze woorden eens is.

Balu en Benjamin doen of ze het niet horen.

"Jullie moeten zingen, dan komt hij wel," zegt Het Mens.

"Kunnen wij dat?" aarzelt Benjamin.

"Tuurlijk," knikt Het Mens.

 

 

"Ik ken heel veel Sinterklaasliedjes," zegt Amerigo met volle mond. "Ik zal ze jullie wel leren."

En in de dagen die volgen zingen alle mannen dus uit volle borst van "Sinterklaas kapoentje" , "Hoor wie klopt daar, ratjes" en natuurlijk ook "De zak van Sinterklaas" (waar Benjamin erg om moet giechelen).

Het helpt, want op 5 december doet Sint dan toch ook De Rattenherberg aan.

 

 

Benjamin is ineens vreselijk verlegen en hoopt maar dat Lorenzo niet zal verklappen dat hij wel eens erg ondeugend is. Gelukkig is de Baas van De Rattenherberg in geen velden of wegen te bespeuren! 

"Dank u wel voor de lekkere dingetjes die u heeft meegenomen,""  fluistert hij. "Ik ben echt lief geweest, hoor."

 

 

"We zijn ALLEMAAL lief geweest," zegt Amerigo flink en hij kijkt de Sint recht aan. "Er wonen hier alleen maar goede ratjes."

"Maar natuurlijk," bromt Sinterklaas. "Wat mij betreft bestaat er niet eens zoiets als een slecht of stout ratje. Ik ben toevallig dol op ratten."

Dat is een hele geruststelling, Benjamin voelt zich gelijk een stuk beter.

 

 

"Dank u wel voor het teddystof dekentje," zegt Parcifal plechtig. Hij is helemaal niet bang voor Sinterklaas. Als wijze oude Ridderrat weet hij dat de Sint het allerbeste met hem voor heeft. Een lekker warm dekentje voor in het grashuisje, is precies wat hij nodig heeft om lekker in te slapen.

 

Lorenzo en Balu zijn zo verlegen dat ze zich niet vertonen.

Als Sinterklaas weer is vertrokken, komen ze pas tevoorschijn om ook lekker te snoepen van het lekkers dat hij heeft achtergelaten en luidkeels te roepen dat ze HELEMAAL niet bang waren. Natuurlijk niet...Ze waren zelfs zo ontspannen dat ze overal doorheen zijn geslapen.

 

Excuses voor het (veel te) kleine formaat van de meeste van de foto's, maar "punt" vindt het tegenwoordig helaas al snel "te groot" en accepteert de foto's dan niet.

 

 

 

Met dierendag heeft Het Mens een heel leuke hut gekocht voor de rattenmannen...Met een rieten dak en gedroogd gras, bloempjes en kruiden op de zijkant. Eigenlijk had ze verwacht dat de halfwildjes Balu en Benjamin er wel heel snel korte metten mee zouden maken, maar nee!

 

Amerigo vindt het lekker om een beetje in de hut te liggen en te dagdromen over verre stranden en mooie meisjes.....

 

 

 

"Ik kan de zee bijna ruiken," giechelt hij.

"En echt, ik hoor de golven op het strand slaan!"

 

 

 

Lorenzo komt er ook bij en roept:"Mens! Waar blijft mijn drankje?" Hij zet zijn handjes op een van de keien, alsof het een tafeltje is. "En ik wil er graag een parasolletje in!" 

 

Het Mens kijkt tevreden toe en maakt foto's van de broertjes. Het is altijd fijn als een cadeau zo goed in de smaak valt.

 

 

 

Het Mens heeft iets leuks gevonden op Internet. Een programma waarmee ze foto's kan veranderen in bijvoorbeeld potlood tekeningen.

"Moet je zien, jongens!"roept ze en alle mannen komen kijken.

 

 

"Ik zie er een beetje dromerig uit" zegt Lorenzo. "Als de grote Herbergbaas die ik ben, een beetje...tja...dramatisch!"

Het Mens geeft hem een knuffel over zijn wang. "Helemaal waar, Lorenzo," zegt ze. "Je ziet er prachtig uit."

 

 

"Ik ben de legendarische Little Amerigo!" roept Amerigo enthousiast. "Het lijkt wel of ik in potlood getekend nog knapper ben dan in het echt."

 

"Wat leuk zo, Amerigo en ik, samen als een tekening,"zegt Sir Parcifal. "We zouden zo in een lijstje aan de muur kunnen, Mens! Het ziet er echt dromerig uit."

The Beanies!

 

"We zien eruit als op een oud prentje," zeggen Benjamin en Balu in koor.

"Best wel leuk!"

 

"Op de een of andere manier lijkt het net of jullie nog mooier zijn dan in het echt," vindt Het Mens. "Zoals Amerigo ook al zei. Wat zou het fijn zijn als ik echt zo mooi zou kunnen tekenen."

"Nou ja, Mens," troost Lorenzo. "Gelukkig is er Internet en is dat dus niet nodig. Je hebt dat toch maar knap gedaan hoor, die foto's zo bewerken."

"Dank je wel, lieverd," zegt Het Mens vertederd.

Ze kan best aardig tekenen, maar ZO toch niet. Het bewerken van de foto's was echter in een mum van tijd voor elkaar!

Deze tekeningen werden gemaakt met behulp van Photofunia

 

 

 

 

Er is een nieuwe bewoner in De Rattenherberg...

 

 

Het is een kattenkind uit het asiel waar Het Mens als vrijwilligster komt en ze heeft Amélie deze zomer nee naar huis genomen.

"Hohoho, Mens," bromt Lorenzo. "Dat kleine monster woont niet IN De Rattenherberg. Zij woont in JOUW huis en dat is heel iets anders."

"Daar heb je groot gelijk in, Lorenzo," geeft Het Mens toe. De komst van de kleine Amélie is niet direct met gejuich ontvangen door de bewoners van De Herberg...Het is nogal een gevoelig onderwerp..

 

 

"Alsof wij ratten niet genoeg voor je zijn," moppert Lorenzo. Hij weet dat hij hiermee een gevoelige snaar raakt.

"Maar ik ben DOL op jullie," jammert Het Mens prompt. "Jullie zijn mijn helden, mijn schatjes!"

 

 

"Ik hou niet van indringers," moppert Lorenzo verder. Hij hoopt dat, als hij maar sneu genoeg doet, hij wel een lekker hapje zal krijgen van het schuldbewuste Mens.

"Neem maar een lekker stukje gedroogd brood," zegt Het Mens sussend en gniffelend trekt de Baas van de Rattenherberg zich in zijn schuilplekje terug. Het Mens hoort hem nog net tevreden "Wat is ze toch een sufferdje, dit werkt echt altijd" mompelen.

 

 

"Kan ik veilig naar buiten komen?"  vraagt Benjamin en hij trekt zijn stoerste survival gezichtje. "Of is er Amélie alarm?"

Het Mens rolt met haar ogen. "Ik zit hier pal voor de kooi en ik laat niemand in de buurt komen," belooft ze. "Zoals jullie trouwens ook heel goed weten."

 

 

"Ik ben niet echt bang, Mens," zegt Benjamin. "Mijn vader die in het riool woont, zou ook niet bang zijn, dat weet ik zeker. Wij, halfwildjes, zijn stoer en slim. Wij kunnen zo'n klein katje makkelijk aan. We zijn veel sneller dan zij en we kunnen ons ook heel goed verstoppen."

 

 

"Ik vind die kleine kat te nieuwsgierig," zegt Amerigo. "Je houdt haar gewoon maar bij ons vandaan, hoor Mens. Wij zijn toch jouw allerbelangrijkste schatjes?"

"Er gaat niets boven mijn lieve Herbergratten," stelt Het Mens haar vrienden voor de honderdduizendste keer gerust. "En NIEMAND, geen schattig katje, de koningin of de directeur van de Nederlandse Bank voor mijn part, mag  jullie pesten of anderszins kwaad doen. Nooit!"

 

 

"Ik ben een ridder en ik ben voor niemand bang," zegt Parcifal.

En dat is ook zo. Parcifal was niet bang voor de halfwildjes toen die in De Rattenherberg kwamen wonen en hij is ook niet bang voor Amélie. Dat is heel speciaal, omdat Parcifal als kind OVERAL bang voor was.

 

"Bovendien heb ik mijn vriend Amerigo die mij beschermt," voegt Parfical er nog tevreden aan toe.

En dat is ook waar. Al zolang Amerigo en Parcifal samen zijn, zijn ze dikke maatjes. En nu Parcifal een oude man is, zoekt Amerigo hem speciaal nog  vaker op.

 

En zo leren de Herbergratten langzaamaan omgaan met het idee dat er een poes in het huis van Het Mens is komen wonen. Gelukkig gaat het allemaal heel goed, ook al had dit echt niet gehoeven wat de jongens betreft.

 

Het is bijna Pasen...

"Het zou leuk zijn als ik foto's van jullie zou kunnen maken, terwijl jullie tussen paaseieren en bloemen zitten!" roept Het Mens enthousiast.

 

 

"Ik, Lorenzo, tussen Paaseieren en bloemetjes? Droom verder, Mens," mompelt Lorenzo. Hij neemt niet eens de moeite om zijn ogen open te doen.

 

 

"Ik zit lief in een kartonnen doosje!" zegt Amerigo en hij trekt een zoet gezichtje. "Is dat ook goed? Eieren zijn trouwens om op te eten, Mens, niet om foto's van te maken."

 

 

"Ik ga echt niet tussen de eieren en bloemen zitten hoor," zegt Benjamin resoluut. "Dat is tuttig. Kun je geen foto maken van mij terwijl ik uit een rioolbuis kom kruipen, bedekt door modder en smerig water? Dat is tenminste stoer!"

 

 

Uiteindelijk krijgt Het Mens vier van de vijf Herbergratten toch zover dat ze in een (halfgesloopt) wilgen mandje gaan liggen (Benjamin ligt ten tijde van de foto ergens anders te dutten...).

"Wij spelen dan wel even dat we paaseieren zijn," zegt Parcifal goedig. "En laat die bloemen maar zitten!"

"Geweldig," zucht Het Mens. "Maar ik kan niet zeggen dat ik echt een verband zie tussen deze foto en Pasen."

"Maakt niet uit, Mens," bromt Lorenzo. "Pasen of niet, het is toch best een aardige foto, want WIJ staan erop!"

En daarmee heeft hij het laatste woord...Vrolijk Pasen iedereen!

"Ik krijg wat van die kinderen!" buldert Lorenzo. "MENS! Doe er wat aan. Ik voel gewoon dat ze me willen afzetten als Baas van De Rattenherberg.....En bovendien zijn ze veel te druk, praten ze met een accent en gedragen ze zich anders dan wij. Ik krijg er de kriebels van."

 

 

"Dat ze een beetje anders zijn, hoeft niet verkeerd te zijn," probeert Het Mens hem op andere gedachten te brengen. "Verschillen kunnen ook leuk zijn."

Maar als Lorenzo ernstig last krijgt van zijn darmen en medicijnen niet heel erg lijken te helpen, maakt Het Mens zich zorgen.

"Het komt door die kinderen," mompelt Lorenzo somber. "Ik ga ervan aan de poeperij."

"Ik zou ze uit elkaar halen," zegt de dierenarts. "Stress kan heel goed de oorzaak zijn van deze darmproblemen." 

"Ja hoor, dat is het!" roept Lorenzo opgelucht. "Haal die kinderen bij me vandaan. Mijn gevoelige natuur is hier niet tegen opgewassen."

 

Dus komt er een kooi bij:

 

"Rechts gaan Benjamin en Balu wonen en links Lorenzo, Amerigo en Parcifal," besluit Het Mens. "Maar als de kooien opengaan, mogen jullie gewoon bij elkaar komen. Jullie blijven 1 groep, maar 's nachts en als ik een tijdje van huis ben, gaan jullie in je eigen huis, zodat Lorenzo ook zijn rust krijgt en zijn darmen zich kunnen herstellen."

 

                        Gentlemen's Club of Domestic Rats Only

 

"Voortaan is dit de Herenclub voor Tamme Ratten," zegt Lorenzo, terwijl hij Benjamin gauw in zijn billetjes bijt als die nietsvermoedend de hangplek in de voorraadkist binnenwandelt. "Halfwildjes mogen er niet in. Dit is lekker van ons."

"Tsss....," zegt Balu, terwijl hij zijn haastig wegrennende neef nakijkt. "Nou, daar hebben we het nog wel eens over, Lorenzo!"

 

 

Snel rent hij de kooi van Lorenzo, Amerigo en Parcifal binnen om een hapje te eten.

"Het eten hier smaakt lekkerder, Mens!" zegt hij.

"Het is anders precies hetzelfde als wat in jullie huis staat," antwoordt Het Mens, een tikje vermoeid.

"Maakt niet uit," smakt Balu. "Het is TOCH beter. Omdat ik het gepikt heb van de groten!"

 

 

Terug in zijn eigen huis bekijkt Balu tevreden de bloempot die daar ligt. "Wij hebben ook een mooi huis," zegt hij. "Met veel fijne spullen. Dank je wel, mam."

"Graag gedaan, Balu," zegt Het Mens. "Nu hebben jullie eigenlijk allemaal een hoop ruimte erbij, omdat jullie geregeld bij elkaar over de vloer kunnen komen en allemaal kunnen genieten van nieuwe dingen en zo."

 

Natuurlijk komen de ratten, behalve Lorenzo die het ECHT niet wil, ook nog vaak samen op het bureau van Het Mens, om daar uitvoerig geknuffeld te worden.

 

 

"Ik word niet zenuwachtig van jullie," mompelt Parcifal, bijna in dromenland. "IK vind jullie lief."