"Vandaag is een heel speciale dag!" zegt Lorenzo, als hij met een glunderend gezicht uit de nieuwe Snek Sheg stapt.

 

 

"Echt waar? Wat is er dan?" vraagt Parcifal glunderend. Hij weet het antwoord natuurlijk best, want iedereen heeft al een hele tijd naar deze dag uitgekeken.

 

 

"Vandaag ben je 2,5 jaar geworden!" roept Amerigo blij. En dan zingen ze met zijn allen alle verjaardagsliedjes die ze kennen en voelt de jarige zich belangrijk en tevreden. Iedereen krijgt een beetje roomyoghurt en dat gaat er natuurlijk wel in.

 

 

Het Mens maakt foto's en zet in eentje ervan "Parcifal 2,5 jaar!"

 

                            "We love you very much, Sir Parcifal"

"We houden heel veel van je, Parcifal!" zegt Balu. "En we zullen nooit vergeten hoe lief je voor ons was, toen wij nog maar net in De Rattenherberg woonden."

"We gaan er een fijne en feestelijke dag van maken," belooft Het Mens.

"Zo'n mooie leeftijd is toch wel een speciaal feestje waard!"

 

 

Als de Herbergers gezellig weer eens bij Het Mens op het bureau zitten, zegt Benjamin ineens: "Mens, er is al in geen tijden een blog van ons geweest. De laatste was met Sinterklaas. Toen ik zo moedig was en helemaal niet bang voor de Sint!"

 

 

"Laten we er gelijk wat aan doen!"  roept Amerigo.

"Mens, pak je fototoestel. Wij maken ons mooi."

 

 

"Ik was even mijn gezicht," zegt Benjamin. "Voor de rest zit iedere haar nog op zijn plaats. Nou, ben ik een knappe kerel of niet?"

 

 

"Ik hoef me niet op te poetsen," bromt Balu. "Ik ben altijd schoon. En mooi. Kom maar op met die foto."

 

 

Amerigo haalt nog even een handje over zijn gezicht en Het Mens neemt gauw een foto.

Als Amerigo tevreden is over zijn "looks", geeft hij Het Mens ook gauw een heleboel likjes. "Ik vind je lief, Mens," mompelt hij.

"En ik jou,"bromt Het Mens ontroerd.

 

 

"Wij doen niet mee, hoor!" roept Lorenzo vanonder een plaid.

"Parcifal en ik blijven gewoon lekker slapen. Straks wordt er van ons ook nog verwacht dat we likjes geven of ons laten knuffelen. Brrr...sentimentele flauwekul."

"Nou, best hoor," zegt Amerigo. "Dan doen we gewoon nog een foto van MIJ! Toch, Mens?"

"Reken maar," knikt Het Mens. En dan maakt ze een HEEL mooie foto van een heel lieve Amerigo:

 

Little Amerigo: SuperPet!

 

Als 5 december nadert en er nog altijd geen Sint is langsgekomen in De Rattenherberg, beginnen Balu en Benjamin zich zorgen te maken.

"Wij zijn toch goede ratjes geweest," zegt Benjamin. "Ik ben zelf bijvoorbeeld ALTIJD erg lief."

 

 

Ergens in de voorraadkist maakt Lorenzo een snuivend geluid, om te laten merken dat hij het niet helemaal met deze woorden eens is.

Balu en Benjamin doen of ze het niet horen.

"Jullie moeten zingen, dan komt hij wel," zegt Het Mens.

"Kunnen wij dat?" aarzelt Benjamin.

"Tuurlijk," knikt Het Mens.

 

 

"Ik ken heel veel Sinterklaasliedjes," zegt Amerigo met volle mond. "Ik zal ze jullie wel leren."

En in de dagen die volgen zingen alle mannen dus uit volle borst van "Sinterklaas kapoentje" , "Hoor wie klopt daar, ratjes" en natuurlijk ook "De zak van Sinterklaas" (waar Benjamin erg om moet giechelen).

Het helpt, want op 5 december doet Sint dan toch ook De Rattenherberg aan.

 

 

Benjamin is ineens vreselijk verlegen en hoopt maar dat Lorenzo niet zal verklappen dat hij wel eens erg ondeugend is. Gelukkig is de Baas van De Rattenherberg in geen velden of wegen te bespeuren! 

"Dank u wel voor de lekkere dingetjes die u heeft meegenomen,""  fluistert hij. "Ik ben echt lief geweest, hoor."

 

 

"We zijn ALLEMAAL lief geweest," zegt Amerigo flink en hij kijkt de Sint recht aan. "Er wonen hier alleen maar goede ratjes."

"Maar natuurlijk," bromt Sinterklaas. "Wat mij betreft bestaat er niet eens zoiets als een slecht of stout ratje. Ik ben toevallig dol op ratten."

Dat is een hele geruststelling, Benjamin voelt zich gelijk een stuk beter.

 

 

"Dank u wel voor het teddystof dekentje," zegt Parcifal plechtig. Hij is helemaal niet bang voor Sinterklaas. Als wijze oude Ridderrat weet hij dat de Sint het allerbeste met hem voor heeft. Een lekker warm dekentje voor in het grashuisje, is precies wat hij nodig heeft om lekker in te slapen.

 

Lorenzo en Balu zijn zo verlegen dat ze zich niet vertonen.

Als Sinterklaas weer is vertrokken, komen ze pas tevoorschijn om ook lekker te snoepen van het lekkers dat hij heeft achtergelaten en luidkeels te roepen dat ze HELEMAAL niet bang waren. Natuurlijk niet...Ze waren zelfs zo ontspannen dat ze overal doorheen zijn geslapen.

 

Excuses voor het (veel te) kleine formaat van de meeste van de foto's, maar "punt" vindt het tegenwoordig helaas al snel "te groot" en accepteert de foto's dan niet.

 

 

 

Met dierendag heeft Het Mens een heel leuke hut gekocht voor de rattenmannen...Met een rieten dak en gedroogd gras, bloempjes en kruiden op de zijkant. Eigenlijk had ze verwacht dat de halfwildjes Balu en Benjamin er wel heel snel korte metten mee zouden maken, maar nee!

 

Amerigo vindt het lekker om een beetje in de hut te liggen en te dagdromen over verre stranden en mooie meisjes.....

 

 

 

"Ik kan de zee bijna ruiken," giechelt hij.

"En echt, ik hoor de golven op het strand slaan!"

 

 

 

Lorenzo komt er ook bij en roept:"Mens! Waar blijft mijn drankje?" Hij zet zijn handjes op een van de keien, alsof het een tafeltje is. "En ik wil er graag een parasolletje in!" 

 

Het Mens kijkt tevreden toe en maakt foto's van de broertjes. Het is altijd fijn als een cadeau zo goed in de smaak valt.

 

 

 

Het Mens heeft iets leuks gevonden op Internet. Een programma waarmee ze foto's kan veranderen in bijvoorbeeld potlood tekeningen.

"Moet je zien, jongens!"roept ze en alle mannen komen kijken.

 

 

"Ik zie er een beetje dromerig uit" zegt Lorenzo. "Als de grote Herbergbaas die ik ben, een beetje...tja...dramatisch!"

Het Mens geeft hem een knuffel over zijn wang. "Helemaal waar, Lorenzo," zegt ze. "Je ziet er prachtig uit."

 

 

"Ik ben de legendarische Little Amerigo!" roept Amerigo enthousiast. "Het lijkt wel of ik in potlood getekend nog knapper ben dan in het echt."

 

"Wat leuk zo, Amerigo en ik, samen als een tekening,"zegt Sir Parcifal. "We zouden zo in een lijstje aan de muur kunnen, Mens! Het ziet er echt dromerig uit."

The Beanies!

 

"We zien eruit als op een oud prentje," zeggen Benjamin en Balu in koor.

"Best wel leuk!"

 

"Op de een of andere manier lijkt het net of jullie nog mooier zijn dan in het echt," vindt Het Mens. "Zoals Amerigo ook al zei. Wat zou het fijn zijn als ik echt zo mooi zou kunnen tekenen."

"Nou ja, Mens," troost Lorenzo. "Gelukkig is er Internet en is dat dus niet nodig. Je hebt dat toch maar knap gedaan hoor, die foto's zo bewerken."

"Dank je wel, lieverd," zegt Het Mens vertederd.

Ze kan best aardig tekenen, maar ZO toch niet. Het bewerken van de foto's was echter in een mum van tijd voor elkaar!

Deze tekeningen werden gemaakt met behulp van Photofunia

 

 

 

 

Er is een nieuwe bewoner in De Rattenherberg...

 

 

Het is een kattenkind uit het asiel waar Het Mens als vrijwilligster komt en ze heeft Amélie deze zomer nee naar huis genomen.

"Hohoho, Mens," bromt Lorenzo. "Dat kleine monster woont niet IN De Rattenherberg. Zij woont in JOUW huis en dat is heel iets anders."

"Daar heb je groot gelijk in, Lorenzo," geeft Het Mens toe. De komst van de kleine Amélie is niet direct met gejuich ontvangen door de bewoners van De Herberg...Het is nogal een gevoelig onderwerp..

 

 

"Alsof wij ratten niet genoeg voor je zijn," moppert Lorenzo. Hij weet dat hij hiermee een gevoelige snaar raakt.

"Maar ik ben DOL op jullie," jammert Het Mens prompt. "Jullie zijn mijn helden, mijn schatjes!"

 

 

"Ik hou niet van indringers," moppert Lorenzo verder. Hij hoopt dat, als hij maar sneu genoeg doet, hij wel een lekker hapje zal krijgen van het schuldbewuste Mens.

"Neem maar een lekker stukje gedroogd brood," zegt Het Mens sussend en gniffelend trekt de Baas van de Rattenherberg zich in zijn schuilplekje terug. Het Mens hoort hem nog net tevreden "Wat is ze toch een sufferdje, dit werkt echt altijd" mompelen.

 

 

"Kan ik veilig naar buiten komen?"  vraagt Benjamin en hij trekt zijn stoerste survival gezichtje. "Of is er Amélie alarm?"

Het Mens rolt met haar ogen. "Ik zit hier pal voor de kooi en ik laat niemand in de buurt komen," belooft ze. "Zoals jullie trouwens ook heel goed weten."

 

 

"Ik ben niet echt bang, Mens," zegt Benjamin. "Mijn vader die in het riool woont, zou ook niet bang zijn, dat weet ik zeker. Wij, halfwildjes, zijn stoer en slim. Wij kunnen zo'n klein katje makkelijk aan. We zijn veel sneller dan zij en we kunnen ons ook heel goed verstoppen."

 

 

"Ik vind die kleine kat te nieuwsgierig," zegt Amerigo. "Je houdt haar gewoon maar bij ons vandaan, hoor Mens. Wij zijn toch jouw allerbelangrijkste schatjes?"

"Er gaat niets boven mijn lieve Herbergratten," stelt Het Mens haar vrienden voor de honderdduizendste keer gerust. "En NIEMAND, geen schattig katje, de koningin of de directeur van de Nederlandse Bank voor mijn part, mag  jullie pesten of anderszins kwaad doen. Nooit!"

 

 

"Ik ben een ridder en ik ben voor niemand bang," zegt Parcifal.

En dat is ook zo. Parcifal was niet bang voor de halfwildjes toen die in De Rattenherberg kwamen wonen en hij is ook niet bang voor Amélie. Dat is heel speciaal, omdat Parcifal als kind OVERAL bang voor was.

 

"Bovendien heb ik mijn vriend Amerigo die mij beschermt," voegt Parfical er nog tevreden aan toe.

En dat is ook waar. Al zolang Amerigo en Parcifal samen zijn, zijn ze dikke maatjes. En nu Parcifal een oude man is, zoekt Amerigo hem speciaal nog  vaker op.

 

En zo leren de Herbergratten langzaamaan omgaan met het idee dat er een poes in het huis van Het Mens is komen wonen. Gelukkig gaat het allemaal heel goed, ook al had dit echt niet gehoeven wat de jongens betreft.

 

Het is bijna Pasen...

"Het zou leuk zijn als ik foto's van jullie zou kunnen maken, terwijl jullie tussen paaseieren en bloemen zitten!" roept Het Mens enthousiast.

 

 

"Ik, Lorenzo, tussen Paaseieren en bloemetjes? Droom verder, Mens," mompelt Lorenzo. Hij neemt niet eens de moeite om zijn ogen open te doen.

 

 

"Ik zit lief in een kartonnen doosje!" zegt Amerigo en hij trekt een zoet gezichtje. "Is dat ook goed? Eieren zijn trouwens om op te eten, Mens, niet om foto's van te maken."

 

 

"Ik ga echt niet tussen de eieren en bloemen zitten hoor," zegt Benjamin resoluut. "Dat is tuttig. Kun je geen foto maken van mij terwijl ik uit een rioolbuis kom kruipen, bedekt door modder en smerig water? Dat is tenminste stoer!"

 

 

Uiteindelijk krijgt Het Mens vier van de vijf Herbergratten toch zover dat ze in een (halfgesloopt) wilgen mandje gaan liggen (Benjamin ligt ten tijde van de foto ergens anders te dutten...).

"Wij spelen dan wel even dat we paaseieren zijn," zegt Parcifal goedig. "En laat die bloemen maar zitten!"

"Geweldig," zucht Het Mens. "Maar ik kan niet zeggen dat ik echt een verband zie tussen deze foto en Pasen."

"Maakt niet uit, Mens," bromt Lorenzo. "Pasen of niet, het is toch best een aardige foto, want WIJ staan erop!"

En daarmee heeft hij het laatste woord...Vrolijk Pasen iedereen!

"Ik krijg wat van die kinderen!" buldert Lorenzo. "MENS! Doe er wat aan. Ik voel gewoon dat ze me willen afzetten als Baas van De Rattenherberg.....En bovendien zijn ze veel te druk, praten ze met een accent en gedragen ze zich anders dan wij. Ik krijg er de kriebels van."

 

 

"Dat ze een beetje anders zijn, hoeft niet verkeerd te zijn," probeert Het Mens hem op andere gedachten te brengen. "Verschillen kunnen ook leuk zijn."

Maar als Lorenzo ernstig last krijgt van zijn darmen en medicijnen niet heel erg lijken te helpen, maakt Het Mens zich zorgen.

"Het komt door die kinderen," mompelt Lorenzo somber. "Ik ga ervan aan de poeperij."

"Ik zou ze uit elkaar halen," zegt de dierenarts. "Stress kan heel goed de oorzaak zijn van deze darmproblemen." 

"Ja hoor, dat is het!" roept Lorenzo opgelucht. "Haal die kinderen bij me vandaan. Mijn gevoelige natuur is hier niet tegen opgewassen."

 

Dus komt er een kooi bij:

 

"Rechts gaan Benjamin en Balu wonen en links Lorenzo, Amerigo en Parcifal," besluit Het Mens. "Maar als de kooien opengaan, mogen jullie gewoon bij elkaar komen. Jullie blijven 1 groep, maar 's nachts en als ik een tijdje van huis ben, gaan jullie in je eigen huis, zodat Lorenzo ook zijn rust krijgt en zijn darmen zich kunnen herstellen."

 

                        Gentlemen's Club of Domestic Rats Only

 

"Voortaan is dit de Herenclub voor Tamme Ratten," zegt Lorenzo, terwijl hij Benjamin gauw in zijn billetjes bijt als die nietsvermoedend de hangplek in de voorraadkist binnenwandelt. "Halfwildjes mogen er niet in. Dit is lekker van ons."

"Tsss....," zegt Balu, terwijl hij zijn haastig wegrennende neef nakijkt. "Nou, daar hebben we het nog wel eens over, Lorenzo!"

 

 

Snel rent hij de kooi van Lorenzo, Amerigo en Parcifal binnen om een hapje te eten.

"Het eten hier smaakt lekkerder, Mens!" zegt hij.

"Het is anders precies hetzelfde als wat in jullie huis staat," antwoordt Het Mens, een tikje vermoeid.

"Maakt niet uit," smakt Balu. "Het is TOCH beter. Omdat ik het gepikt heb van de groten!"

 

 

Terug in zijn eigen huis bekijkt Balu tevreden de bloempot die daar ligt. "Wij hebben ook een mooi huis," zegt hij. "Met veel fijne spullen. Dank je wel, mam."

"Graag gedaan, Balu," zegt Het Mens. "Nu hebben jullie eigenlijk allemaal een hoop ruimte erbij, omdat jullie geregeld bij elkaar over de vloer kunnen komen en allemaal kunnen genieten van nieuwe dingen en zo."

 

Natuurlijk komen de ratten, behalve Lorenzo die het ECHT niet wil, ook nog vaak samen op het bureau van Het Mens, om daar uitvoerig geknuffeld te worden.

 

 

"Ik word niet zenuwachtig van jullie," mompelt Parcifal, bijna in dromenland. "IK vind jullie lief."

 

"Waarom noem je Parcifal eigenlijk SIR Parcifal?" vraagt Lorenzo op een dag aan Het Mens. Hij kijkt haar indringend aan....

"Dat betekent RIDDER Parcifal," antwoordt Het Mens. "Parcifal was een ridder uit een oud verhaal. Een heel wijs en nobel man. Ik heb Parcifal die titel gegeven om hem zelfvertrouwen te geven, toen hij nog een bange kleine jongen was en omdat ik onze Parcifal ook best wel wijs en nober vindt."

 

 

Het blijft even stil, maar dan vraagt Lorenzo:"Wat vind je van MIJ, Mens? Ben ik ook iets speciaals?"

Hij kijkt een beetje verlegen, maar de boodschap is duidelijk. Lorenzo bedoelt natuurlijk: vind je mij ook bijzonder? ZO bijzonder dat ik een speciale titel verdien, net als Parcifal?

 

"Jij bent ontzettend moedig. Een heel dappere rat," zegt Het Mens. Lorenzo is laatst weer even bij de dierenarts geweest, omdat hij last had van zijn darmen. En daar was hij heel erg flink. Lorenzo wil zich nooit laten kennen, zelfs niet als hij eigenlijk een beetje bang is.

"En ik vind je ook een sjieke rat, met je mooie glimmende zwarte vachtje.

Ik denk dat LORD Lorenzo wel een goede titel voor jou is. Dat klinkt interessant en sjiek."

 

 

Lorenzo steekt met een trotse glimlach zijn gezicht in de lucht. "Dat vind ik een heel mooie naam!" roept hij.

 

"Nu ik," zegt Amerigo. Hij wil natuurlijk niet minder belangrijk zijn dan zijn broer en vriendje Parcifal.

"Amazing Amerigo!" roept Het Mens meteen. "De Verbazingwekkende Amerigo. Je bent zo'n lieve en knappe schat dat hij gewoon verbluffend is. Zo lief als jij komt maar weinig voor."

 

 

Amerigo trekt meteen een van zijn liefste en knapste gezichtjes voor de foto. Hij is schattig en bijzonder en weet dat heel goed. Voor foto's kan hij echt zitten poseren.

 

 

"Krijgen wij ook een extra naam?" roepen Benjamin en Balu in koor. "Wij zijn ook speciaal, toch? Wij willen ook meedoen."

"Jullie zijn mijn lieve boontjes," knikt Het Mens. "Mijn springboontjes. Mijn rattenkinderen...The Beanies dus, op z'n Engels."

Benjamin en Balu trekken een gezicht naar elkaar. Ze vinden zichzelf allang geen kinderen mee, maar stoere jongemannen! Die ook een titel als "Lord", "Sir" of "Amazing" verdienen.

Maar "Beanies" klinkt toch ook wel leuk, al is het wat kinderlijk en ze knikken instemmend. "Nou vooruit dan maar, Mam," klinkt het tegelijk. "Maar als we eenmaal volwassen zijn, willen we nog wel iets ruigers!"

 

En zo hebben alle ratten van De Rattenherberg ineens een "eigen" titel. "En dat is goed," vindt Het Mens. "Want jullie zijn allemaal heel belangrijk voor mij! Belangrijk genoeg voor een titel."

 

 

 

 

 

"Was jij niet bang dat die halfwilde jongens agressief zouden zijn?" vraagt Lorenzo aan Het Mens. Hij zit op het plateau en kijkt met twinkelende oogjes naar buiten. "En dat ze misschien teveel energie zouden hebben om in De Rattenherberg tevreden te kunnen zijn?"

"Hmmm....ja..." bromt Het Mens instemmend. Ze snapt al waar dit verhaal naar toe zal gaan!

 

 

"Was je soms bang dat ze te wild zouden SLAPEN?" vraagt Amerigo, met een heel onschuldig gezichtje.

"Dat ze zich te woest zouden omdraaien in hun slaap?" schatert Lorenzo.

"Grappenmakers," bromt Het Mens goedmoedig. "Leuk hoor, die rattenhumor."

 

Maar de mannen hebben gelijk...Hoewel Balu en Benjamin best druk kunnen zijn, houden ze OOK heel veel van slapen. Vooral Balu! Als hij bij Het Mens op het bureau is, vindt hij het heerlijk om uitvoerig een tukje te doen. En dan is het helemaal heerlijk als hij daarbij fijn geaaid wordt.

Zelfs als zijn neefje Benjamin alweer terug is naar De Rattenherberg, blijft Balu nog gerust even lekker liggen....

 

 

Balu....really appreciates a good nap!

 

Balu kan een lekker dutje dus echt zeer waarderen. Op bovenstaande foto ligt hij met zijn wangetje op een brillendoekje van Het Mens. Lekker zacht! De halfwildjes slepen de brillendoekjes altijd mee in het nestje als ze op het bureau zijn..

 

 

"Wel, slapen is goed, nietwaar?" zegt Lorenzo opgewekt, als hij is uitgelachen. "Ik doe het zelf ook graag en veel. Maar van Benjamin en Balu kan ik het EXTRA op prijs stellen. Als ze zoet liggen te slapen, hoef ik tenminste niet bang te zijn dat ze plannen smeden om mij als Baas af te zetten."

"Zo is het, Lorenzo," zegt Het Mens en ze knuffelt hem. "Ik ben zelf ook wel opgelucht dat die jongetjes uiteindelijk zo braaf blijken te zijn."